Romantizm, 18. yüzyılın sonları ile 19. yüzyılın başlarında ortaya çıkan ve Aydınlanma ile Klasisizmin katı kurallarına karşı bireysel duygu, hayal gücü ve doğayı ön plana çıkaran bir edebiyat ve sanat akımıdır. Bu akım, insan ruhunun derinliklerini, tutkularını ve hayallerini yücelterek sanatın merkezine bireysel duyguları yerleştirmeyi amaçlar.
Romantizmin Özellikleri
Romantik eserlerde, akıl ve mantık yerine hayal, duygu ve bireyin içsel deneyimleri öne çıkar. Bu akımın temel özellikleri şunlardır:
- Duyguların Önceliği: İnsan aklından çok kalbine ve hayallerine önem verilir. Coşkulu, lirik ve yoğun bir anlatım kullanılır.
Örnek: Goethe – Genç Werther’in Acıları - Doğa Sevgisi: Doğa, romantik eserlerde yalnızca bir fon değil; insan ruhunun yansıdığı, ilham alınan kutsal bir mekândır.
- Bireysellik ve Özgürlük: Kahramanlar çoğu zaman özgürlüğünü arayan, toplumsal kurallara başkaldıran ve kendi yolunu çizmeye çalışan kişilerdir.
- Hayal ve Olağanüstülük: Gerçekliğin sınırları zorlanır; hayal gücü, olağanüstü ve gizemli öğelerle birleşir.
- Milliyetçilik ve Tarihe İlgi: Ulusal kimlik, kahramanlık öyküleri ve tarihsel temalar romantik eserlerde sıkça işlenir.
Romantik Edebiyatın Öncü Yazarları ve Eserleri
Batı Edebiyatı:
- Goethe – Genç Werther’in Acıları
- Victor Hugo – Sefiller
- Lord Byron – Don Juan
Türk Edebiyatı:
- Namık Kemal – Vatan Yahut Silistre
- Ziya Paşa – Harabat
- Abdülhak Hâmid Tarhan – Makber
Romantik eserler, okura yalnızca bir hikâye sunmakla kalmaz; aynı zamanda insanın tutkularını, özgürlük arayışını ve doğa ile bütünleşen içsel dünyasını keşfetmesine olanak tanır.
Edebi Sevgi 
Yorum bırakın