“İnsan çok uzun süre yalnız kaldı mı hastalanır, yalnızlıktan hastalanır.”
— John Steinbeck, Fareler ve İnsanlar
Yalnızlık…
İnsanı uçurumun kenarında tek başına bırakan, içten içe çürüten, sessiz ama güçlü bir duygudur. Ne kadar kalabalığın ortasında olursak olalım, bazen insanın en büyük yoldaşı yalnızlığı olur. Edebiyatın en kadim temalarından biri olan bu duygu, hem şairlerin hem de yazarların satırlarında defalarca yeniden doğmuştur.
Türk edebiyatında da yalnızlık, birçok şairin kaleminden süzülerek okuyucunun yüreğine dokunur. Kimisi aşkın getirdiği boşluğu, kimisi varoluşun sorgulayıcı sessizliğini, kimisi ise toplum içinde kaybolmuş bireyin iç yalnızlığını anlatır.
Bu yazımda, yalnızlık temasını derinlemesine işleyen bazı şiirleri ve şairlerini sizinle paylaşmak istiyorum:
- Cemal Süreya – Üvercinka
- Edip Cansever – Masa da Masaymış Ha
- Turgut Uyar – Yalnızlık
- Ahmet Telli – Saklı Kalan
- Attila İlhan – Ben Sana Mecburum
- Ahmed Arif – Hasretinden Prangalar Eskittim
- İlhan Berk – Güzel Irmak
- Cahit Sıtkı Tarancı – Otuz Beş Yaş
- Cahit Zarifoğlu – Sûr
- Nilgün Marmara – Daktiloya Çekilmiş Şiirler
Elbette yalnızlık teması yalnızca bu şairlerle sınırlı değildir. Can Yücel, Orhan Veli Kanık, Behçet Necatigil, Ahmet Haşim gibi birçok usta kalem de şiirlerinde bu temaya sıklıkla yer vermiştir. Kimisi taşlamayla, kimisi içten gelen bir kırgınlıkla, kimisi de doğayla baş başa kalarak yalnızlığı anlatır.
Yalnızlık, şiirin en kadim ilham kaynaklarından biridir. Her dizeye sinmiş sessizlik, aslında hepimizin bir gün hissettiği duyguların yankısıdır. Bu nedenle, yalnızlığa dair yazılmış her şiir, insanın iç sesine bir adım daha yaklaşmasıdır.
Edebi Sevgi 
Yorum bırakın